Wie het boek Jesaja leest, ontdekt al snel dat Sion van groot belang is, en tezelfdertijd ook meer is dan een stad. In de figuur van Dochter Sion krijgt zij een stem en een gezicht: een vrouw die lijdt, klaagt, hoopt en herstelt. Deze personificatie vormt een terugkerend motief dat nauw verbonden is met de historische ervaringen van oorlog, ballingschap en wederopbouw die het boek doorkruisen. Dochter Sion verschijnt in uiteenlopende rollen: als trotse vrouw, gestrafte dochter, verlaten echtgenote en uiteindelijk als zorgende moeder. In deze wisselende gedaanten belichaamt zij zowel het collectieve lijden van het volk als de hoop op een nieuw begin. Dit artikel benadert haar niet als één lineair personage, maar als een gelaagde en soms tegenstrijdige figuur die in verschillende teksten verschillende functies vervult. Aan de hand van sleutelpassages uit Jesaja wordt zichtbaar hoe Dochter Sion helpt om de geschiedenis van Jeruzalem te verbeelden als een dramatisch verhaal van vallen en opstaan.
De Doncker, E. (2026). Jesaja’s Dochter Sion: Een verhaal van vallen en opstaan. In Ellen De Doncker, Bryan Beeckman (ed.), Jesaja spreekt: Van profetie tot vandaag (pp. 39-68). VBS - Vlaamse Bijbelstichting. https://hdl.handle.net/2078.5/279355