De stad als biotoop: een geëngageerd perspectief
(2005) Studium generale: Mens en Ruimte, Sint-Lucas Hogeschool Architectuur — Location: Gent (16.March.2005)
Files
LezingStLucasbiotoop16maart.doc
Open Access - Microsoft Word
- 178.5 KB
Details
- Authors
- Abstract
- Ik wil hier het biotoopperspectief definiëren als contrast. De stad als biotoop, het perspectief van de biotoop verwijst niet naar ongerepte bossen of de relatie tot een maagdelijk oerwoud dat buiten de stad ligt, noch verwijst het naar de gecultiveerde tuinen en bewerkte parken in de stad, allemaal mogelijke oriëntaties voor een stadsonderzoek maar niet die van deze lezing. Anders gezegd, het biotoopperspectief betekent niet de stad en de natuur (onze relatie als stedelingen met de natuur), noch de natuur in de stad (hoe brengen we meer bomen in de stad?), noch de stad in de natuur (haar relatie met het territorium waarin ze zich bevindt), maar wel de stad als natuur. Wat bedoel ik hiermee? Wanneer ik biotoopperspectief zeg, dan betekent dat wel degelijk de stad genomen als een biotoop, d.w.z. als een materiële leefomgeving in de technische en letterlijke zin van het woord, omgeving van de levende wezens die we zijn, die zoals alle andere wezens in biotopen, in materiele hulsels leven. Een courante uitdrukking hiervan in urban studies is de boutade van de geograaf David Harvey “There is nothing unnatural about New York” of later, in zijn boek Justice, Nature and the Geography of Difference, definieert Harvey “environment”, milieu op een algemene manier als volgt: ““Environment” is, after all, whatever surrounds or, to be more precise, whatever exists in the surroundings of some being that is relevant to the state of that being at a particular place and time.” (Harvey 1996, 2000, 118). Een stad is een milieu in zoverre dat de stedelijke omgeving materiële elementen aanreikt die pertinent zijn voor het leven van een wezen. Het is in die zin, en enkel in die zin, als een weefsel van levende en niet levende wezen die elkaar betrekken in hun verloop, dat de stad en biotoop hier samengaan. We zeggen dus niet de stad zoals een biotoop, waarin de biotoop als metafoor fungeert, maar wel de stad als biotoop, waarin de biotoop als perspectief fungeert. Metafoor en perspectief zijn heel verschillend, en het is belangrijk dit onderscheid te hanteren. Wanneer we perspectief zeggen, dan denken we natuurlijk aan de filosoof Leibniz, en ik dan, meer bepaald aan de filosoof Gilles Deleuze die over Leibniz schrijft. (...)
- Affiliations
Citations
Zitouni, B. (2005). De stad als biotoop: een geëngageerd perspectief. Studium generale: Mens en Ruimte, Sint-Lucas Hogeschool Architectuur, Gent. https://hdl.handle.net/2078.5/170151